Samita ASBL

Alstublief Stop !

Door Ayya Vimala

Als non ben je niet alleen een pionier, met veel minder steun dan de monniken, zowel geestelijk als financieel, en vaak heb je geen plek om te verblijven. Veel monniken doen alsof je niet bestaat of behandelen je als een besmettelijke ziekte omdat ze bang zijn voor hun eigen verontreinigingen. Je bent afgesneden van je mannelijke vrienden omdat je het verkeerde geslacht hebt. Nonnen proberen fouten te vinden bij andere nonnen omdat ze de regels niet volgen zoals ze vinden dat ze moeten worden gevolgd of uit angst om zelf niet geaccepteerd te worden. En leken hebben vaak allerlei vooroordelen over hoe een non eruit zou moeten zien, bijna als een beeld van perfectie, altijd glimlachend en gelukkig. Maar de waarheid is dat we gewoon mensen zijn, en ja, ik ben ook soms depressief. Ik glimlach niet altijd en ben niet altijd gelukkig. Maakt dat mij een slechte non? Of maakt het mij een mens?

Soms benijd ik die monniken die het monastieke leven met een inspirerende leraar kunnen leven en de levende Dhamma kunnen leren. Ik heb dat nooit gehad. De meeste andere nonnen hebben dat nooit gehad. Onze leraar is internet. We moeten onze eigen weg vinden. En ja, het kan soms erg eenzaam zijn. Zelfs als je het geluk hebt een paar maanden in de buurt van een inspirerende monnik te kunnen blijven, word je nooit geaccepteerd in de gemeenschap, altijd op afstand gehouden; er is altijd deze spanning omdat je gezien wordt als een gevaar voor hun monastieke leven. Het is soms moeilijk om niet in te kopen in dat gevoel van minderwaardigheid, of te voelen dat je gewoon niet goed genoeg bent.

Ik bewonder al die vrouwen, of ze nu 8 of 10 voorschriften hebben of volledig geordend zijn, die elke dag moeten vechten om in de gewaden te blijven, de depressies en de tegenslagen het hoofd te bieden, die geen plek hebben om te verblijven en geen steun, omdat ze  de oprechte wens  hebben om de Dhamma te volgen. Het is niet aan mij om fouten te vinden in de manier waarop ze hun regels naleven. Velen moeten geld gebruiken of voor zichzelf koken; ze hebben gewoon niet de ondersteuning. Als ik hen daarvoor zou bekritiseren, zou ik de leringen van de Boeddha niet volgen. In plaats daarvan zou ik naar hun gedrag moeten kijken. Hebben ze mededogen en helpen ze elkaar? Proberen ze hun onzuiverheden te overwinnen en elkaars fouten te vergeven, erkennende dat we allemaal willen leren, onszelf willen ontwikkelen? De Vinaya zijn de richtlijnen voor onze beoefening, niet het alles en het einde van alles. Als de Vinaya een reden is voor woede, wrok en verwijtbaarheid, zijn we de weg kwijt.

Dus kunnen we alsjeblieft stoppen met het vinden van fouten en kritiek op elkaar en proberen om onszelf te ontwikkelen in de Dhamma en elkaar daarin te steunen? Als iemand de gezonde intentie heeft om te ordineren/inwijden, en tenminste 10-20 kloosterlingen bij elkaar komen om deze gezonde intentie te bevestigen, moeten we dan proberen om fouten te vinden in alle details van de procedure en die persoon ervan beschuldigen dat hij niet werkelijk is gewijd? Moeten we niet stoppen met al deze tekortkomingen en elkaar helpen? Is dat niet de bedoeling van de Boeddha? Is het niet moeilijk genoeg om dit monastieke leven te leiden?

De Sangha zou een toevluchtsoord moeten zijn, we zouden elkaar allemaal moeten helpen, ongeacht ons geslacht of onze achtergrond, ongeacht onze ordineringslijn, ongeacht hoe we de Vinaya interpreteren, of als we helemaal niet zijn ingewijd. We moeten stoppen met fouten bij elkaar te zoeken en elkaar in de maling nemen, maar ons afvragen hoe we elkaar kunnen ondersteunen. Het leven is moeilijk genoeg.


Opvolgen:

Gewoon weer een steen in de muur

Aangezien de andere draad lijkt te zijn gegaan in de richting van materiële ondersteuning voor nonnen, wat natuurlijk geweldig is en veel wordt gevraagd en gewaardeerd, wil ik me hier wat meer concentreren op een ander aspect dat ik heb aangeroerd en iets dat ik pas sinds kort volledig ben gaan waarderen.

Een paar jaar geleden merkte ik dit niet op, of wilde het niet opmerken, ook al hoorde ik andere nonnen dingen zeggen. Ik dacht dat het alleen zij waren. In het begin nam ik het allemaal op mijn manier, denkend dat het een deel van het pad is, het is gewoon zoals de dingen zijn en wees er gewoongelijkmoedig mee. Maar nu begint het langzaam in me te kruipen, ik begin de nadelige gevolgen ervan voor mijn eigen geest te zien.

Mogelijk hebt u geen adblocker in uw browser. Je zou kunnen denken dat die commercials geen effect op je hebben; je had nooit de intentie om dat spul te kopen. Maar als je deze advertenties blijft zien, zelfs zonder er aandacht aan te schenken, beginnen ze eigenlijk een onderbewust effect te hebben op de manier waarop je dingen ziet en hoe je je gedraagt. Dit is hoe marketing werkt.

Het zijn gewoon al deze kleine kleine tekenen dat als ze een of twee keer gebeuren, je er niets van merkt. Als een monnik die je negeert of begint te nerveus te worden wanneer hij per ongeluk in je aanwezigheid komt. Of een monnik die niet bij je in de buurt wil zitten, of als je ziet dat oudere zusters altijd achter de lagere monniken op Pindapata moeten gaan als ze al mogen gaan. Of wanneer u op een lagere plaats moet zitten dan monniken die jonger zijn dan u. Of wanneer je per ongeluk de doos theezakjes aanraakt en deze opnieuw aan de monniken moeten aangeboden worden. Er zijn zoveel kleine bordjes, te veel om op te noemen, die alleen maar zeggen: je bent anders, je bent inferieur. De leken nemen die tekens ook op en gaan ook zo met je handelen.

Zelfs de monniken die het wel zien, staan onder druk van hun collega’s en superieuren. Een vriend die me vertelt dat hij niet tegen me kan praten omdat ik een vrouw ben en zijn superieuren het niet eens zullen worden of de leken zich boos zullen maken. Een ander vertelde me dat ik met de nonnen moest praten. Maar onder de nonnen kunnen we allemaal alleen maar hetzelfde zeggen. We kunnen proberen elkaar te ondersteunen, elkaar te vertellen: “jij bent het niet!”. Maar zolang we geen open en eerlijke dialoog kunnen voeren over deze dingen met de monniken, zal er niets veranderen; ze zullen het nooit begrijpen. Alsof ik dit nooit zou kunnen waarderen tot het mij overkwam. Maar ze blijven veilig achter de comfortabele muren die ze hebben gebouwd; want het gaat goed met ze, waarom zou je het proberen te begrijpen?

Ik kijk in mijn hoofd en vind het steeds moeilijker om hiertegen te vechten. Als een niet-aflatend virus dat steeds naar binnen sluipt, wispelturig: “je bent niet zoals zij!” Ik kan zo begrijpen waarom zoveel nonnen het opgeven en ermee ophouden. Het is niet alleen de materiële ondersteuning; dat is slechts een deel van het geheel en slechts één van die onderbewuste triggers die zegt: “je bent niet dezelfde steun waard als monniken”. Het is de zeer langzame en geleidelijke ondermijning van je psyche, een bijna onmerkbare kracht die je wegvreet tot je niet meer verder kunt.

Al met al is het gewoon weer een steen in de muur.

(Vind originele post hier)


Plaats in de discussie in de oorspronkelijke thread (door Ayya Vimala):

Dit gaat niet over mij. Dit gaat over de geïnstitutionaliseerde discriminatie die de Bhikkhuni Sasana ondermijnt. Het gaat over diezelfde geïnstitutionaliseerde discriminatie die ertoe heeft geleid dat de Bhikkhuni-afstamming in de eerste plaats is uitgestorven.

Alleen omdat het ‘deel uitmaakt van de boeddhistische cultuur’, maakt het niet goed, en het maakt het ook niet uit ‘wat de Boeddha onderwees’ of een deel van de EBT’s. Waar in de Vinaya staat dat nonnen achter de Samaneras op Pindapata moeten gaan?

Ik zou ook liever achter mijn computer zitten en een rustig leven leiden, gewoon coderen en mediteren en dit alles vergeten. Maar hoe kan ik niet spreken als 3 nonnen waarvan ik weet dat ze de laatste maand zijn ontmoedigd als een direct resultaat en andere vrienden depressief zijn en zelfs getraumatiseerd zijn.

Vandaag hoorde ik voor de eerste keer van een Sri Lankaans klooster in Illinois waar nonnen wordt gevraagd om met de monniken op Pindapata te gaan in lijn met de ordinatiedatum, niet met het geslacht. In tegenstelling tot wat veel mensen denken op dit forum, is dit het enige klooster waarvan ik weet waar dit gebeurt, de enige andere stopte toen het 6 jaar geleden vertrok.

Ik heb een diep respect en dankbaarheid voor de Ajahns die de nonnen hebben geholpen een volledige wijding te verkrijgen en die hen helpen kloosters te bouwen. Maar de onderliggende problemen zijn nog niet aangepakt en deze patronen die cultureel gegroeid zijn maar geen deel uitmaken van de Vinaya en die uiteindelijk niet nuttig zijn voor iemand, inclusief de monniken. Naar mijn mening moeten we een actieve dialoog hebben tussen monniken en nonnen om te leren begrijpen elkaar en om deze patronen uit te roeien die schadelijk zijn voor de boeddhistische praktijk. Deze discriminerende praktijken hebben hun wortels in angst voor de ‘andere’, de angst voor verschil en verandering en ze moeten voor ons allen worden uitgeroeid om te kunnen groeien en ontwikkelen.

Angst is uiteindelijk het pad naar de donkere kant.

(Oorspronkelijke post)

4 Reacties

  1. Si

    It brings to my mind the Upaddha Sutta (SN 45.2). May you find good friends along your path, may you be well, may you be happy.

    Sabbe satta bhavantu sukhitatta!

    Si (male but supportive of *anyone* going forth!)

  2. Ani pema

    I agree wholeheartedly with you. It’s painful when women treat each other with envy because they themselves ex are subjugated to monks. I see this in Thailand, as a western women. Nothing in my upbringing prepared me to. Be subjugated by monks,
    . I find the nuns in Taiwan to be mist welcoming. They are empowered confident. Well supported.

  3. Richard James Wilson

    Did Buddha belive or teach disenfranchising and discriminating against nuns, and knowingly isolate them from formal teaching and mentoring. Why has this obvious blemish been left to blister, cause disrobing and remain unresolved for so long without love and sincere compassion!

    1. Sabbamitta (Auteur bericht)

      No, the Buddha did not teach that, this has come into the traditions only over time.

Geen reacties toegestaan.